Algemene beschouwing Progressief Akkoord n.a.v. Programmabegroting 2018
Wat stonden ze er weer mooi op: de woordvoerders van de verschillende partijen uit de raad van Montfoort, met kleurige foto’s afgebeeld op die ene pagina van de IJsselbode van 31 oktober jl. Het leek in eerste instantie een schier onmogelijke opdracht om in amper 125 woorden het partijlicht te doen schijnen over de programmabegroting van 2018. Toch is het uiteindelijk eenieder gelukt om de lezer van de krant enige smaken uit de lokaal politieke keuken voor te schotelen. Van pittig tot ronduit flauw, van behoorlijk zuur tot aangenaam zoet. En ook vanavond gaan we gegarandeerd weer verrast worden met een grote verscheidenheid aan politieke smaken, als bevinden wij ons in een speciale editie van ‘Heel Montfoort Bakt’.
Waar de een kiest voor een rijk gevulde fruitvlaai met slagroom, een andere collega zien we wat droog, kruimelig gebak uit de oven schuiven. Progressief Akkoord geeft dit jaar de voorkeur aan een sobere doch hopelijk aantrekkelijke taart. Nee, geen worteltaart, maar wel eentje met niet al teveel opsmuk en met voldoende smaakbepalende ingrediënten om er het komende jaar met enig vertrouwen mee voor de dag te komen.
Wat te zeggen van een nieuwe brandweerkazerne in Montfoort, nadat de brandweer van Linschoten inmiddels al een prachtige nieuwe behuizing heeft betrokken. De vergevorderde plannen om op de locatie van de voormalige Hoflandschool een woon-/ zorgcomplex neer te zetten voor jongeren met een beperking. Op een steenworp afstand daarvan wordt hopelijk snel de eerste spade in de grond gestoken ter realisering van een mooi scholencomplex en worden de erbij gelegen sportvelden grondig vernieuwd. De straatstenen op de Lieve Vrouwegracht worden aangestampt, zodat de volgende stap ter verbetering en verfraaiing van een mogelijk levendiger binnenstad gezet kan worden. Met Duurzaam Montfoort naar nog meer initiatieven en aandacht voor duurzaamheid. Een oprechte stap richting vernieuwing van De Vaart, waarmee het rijke verenigingsleven, dat zorgt voor leefbaarheid en sociale cohesie in Linschoten meer dan gediend zal zijn. En wat ons betreft komt er eindelijk ook een definitieve oplossing voor het groene dorpshart, Liefhoven. Geen metershoge maisplanten, maar grazend vee moet hier het gezichtsbepalende element zijn. Meer capaciteit voor handhaving. Een betere begaanbaarheid van de binnenstad, waar op sommige plaatsen de auto meer te gast zal zijn in plaats van de hoofdgebruiker van het wegdek. En er dient tenslotte volgens ons vaart gemaakt te worden met de terugkeer van onze bibliotheek.
Kortom, een kleine greep uit de ingrediënten voor een sobere en voedzame taart. Het zal Montfoort en Linschoten ontegenzeggelijk meer kleur en smaak gaan geven, gezonder maken en hopelijk ons uiteindelijk allemaal goed doen.
Maar zo’n kijkje in de politieke keuken leert ons ook dat onze kleine bakkerij zich in zwaar weer bevindt. Nauwelijks geld voor nieuw bakgerei en de innige samenwerking met een nabij wonende collega bakker is danig bekoeld en de vraag is of dit ooit nog goed gaat komen.
Anders gezegd, Progressief Akkoord is zich bewust van de precaire situatie waarin Montfoort zich bevindt in de constellatie met UW Samenwerking. De uitgestoken hand richting IJsselstein om gezamenlijk de problemen op te pakken en de organisatie weer vlot te trekken, gezond te maken, wordt vooralsnog niet opgepakt. Andere, bredere samenwerkingsverbanden doemen op aan de horizon en zullen zonder meer onderwerp van regionale gesprekken gaan worden.
Laat onverlet dat de huidige politieke en financiële situatie ons noopt met voorzichtigheid te opereren, zeker waar het nieuwe initiatieven betreft.
Grote inspanning is er verricht door een groep ambtenaren, die onverminderd hebben doorgewerkt om uiteindelijk deze programmabegroting voorgeschoteld te krijgen, waarvoor onze complimenten en dank.
De programmabegroting 2018 wordt het kompas voor een ongetwijfeld turbulent jaar, gemarkeerd met de gemeenteraadsverkiezingen in maart. In de aanloop er naar toe, zal menig partij zoals gewoonlijk kleur bekennen aangaande heikele politieke onderwerpen en vervolgens dit breed uitmeten in verkiezingsprogramma’s, in flyers en krantenartikelen, op straat en via de lokale radiozender.
Dan breekt de tijd aan dat loze beloften worden doorgeprikt, onwaarheden worden ontmaskerd, nobele idealen te vuur en te zwaard worden verdedigd en enthousiast worden uitgevent. En dit alles met gebruik making van ronkend campagnemateriaal, waarmee ingespeeld wordt op het gemoed en het realiteitsbesef van de kiezer uit Montfoort en Linschoten, zodat diens rode potlood straks het juiste vakje kleurt. Lukt het de een om de aandacht van de kiezer te vangen met chocomel en bakfiets op een winderige brug, een ander probeert het met ijskrabbers, sleutelhangers en met de blijkbaar nog steeds onvermijdelijke balpennen.
Een enkeling heeft al een ferme aanloop genomen richting die verkiezingen en leidt onze fantasie naar een schip dat water maakt, zinkende is. Een nogal dramatisch beeld dat via een - in een lokale krant geplaatste- open brief in al haar rauwheid tot ons komt. Met man en macht wordt getracht dit zinkende gevaarte leeg te pompen. Wij lezen tevens in dit aangrijpende relaas dat het velen te heet onder de voeten wordt en dat zij met de moed der wanhoop trachten deze plek des onheils te ontvluchten. En dat alles wordt –zo vernemen wij- in de schoenen geschoven van die dekselse bemanning uit Montfoort en IJsselstein die vanaf januari 2015 gewoon heeft zitten slapen….Met tranende ogen wordt de krant terzijde geschoven, het gesprek aan tafel stokt, zoveel leed in twee kolommen valt nauwelijks te verstouwen. En passant moeten wij dan ook nog lezen dat ons gewoon zand in de ogen wordt gestrooid. Een dreun die wij nimmer te boven komen.
Ware het niet dat… wij uit onlangs gevonden oude scheepsjournalen hebben kunnen vernemen dat de ontwerper van dit schip reeds in 2012 aan zijn tekentafel achteloos is vergeten er een deugdelijke stuurhut op in te tekenen en dat de bemanning indertijd zonder een duidelijke missie en visie de woelige zee is opgestuurd, -naar nu later blijkt- een ongewis noodlot tegemoet. Nu kan het zijn dat de van het hoofd druipende zurige boter het zicht van de scribent behoorlijk heeft vertroebeld. Maar de argeloze lezer enkel confronteren met een smeuïg rampenverhaal doet geenszins recht aan de complexe werkelijkheid, die hoe dan ook ernstig genoeg is, hetgeen helaas –vrezen wij- voorlopig nog wel even zo zal blijven.
Desalniettemin zal Progressief Akkoord instemmen met de voorliggende Programmabegroting 2018 en trachten wij in het komende jaar handen en voeten te geven aan een sociaal betrokken en duurzame samenleving, waar wij uiteindelijk –naar wij oprecht hopen en verwachten- met elkaar sterker uit gaan komen.
Han Bovens
